مذاکرات میان دو غول معدنی جهان، ریو تینتو و گلنکور، که میتوانست به شکلگیری بزرگترین شرکت معدنی جهان با ارزشی بیش از ۲۰۰ میلیارد دلار منجر شود، به دلیل اختلاف بر سر ارزشگذاری و سهم مالکیتی شکست خورد. ریو تینتو اعلام کرده هیچ طرحی نتوانسته ارزش کافی برای سهامدارانش ایجاد کند و به همین دلیل از ادامه مذاکرات صرفنظر کرده است.
سرمایهگذاران استرالیایی شرکت ریو تینتو با این تصمیم موافق بودند و برخی معتقدند توقف مذاکرات نشانهای از انضباط مالی مدیریت این شرکت است، زیرا از پرداخت هزینههای بیش از حد و پیچیدگیهای طولانیمدت جلوگیری میکند. پس از اعلام خبر توقف مذاکرات، سهام ریو تینتو در بورس استرالیا رشد کرد و حتی به بالاترین سطح تاریخی خود رسید، هرچند بخشی از این رشد بعداً کاهش یافت.
ارزش ترکیبی دو شرکت حدود ۲۳۲ میلیارد دلار برآورد شده بود، اما اختلاف بر سر سهم مالکیتی و ارزش مورد انتظار غیرقابل حل به نظر میرسید. گلنکور خواهان سهم ۴۰ درصدی از شرکت ادغامشده بود، در حالی که ریو تینتو حاضر به پرداخت مبلغی فراتر از ارزش واقعی گلنکور برای گسترش فعالیتهای خود در حوزه مس نبود.
مدیرعامل ریو تینتو پس از توقف مذاکرات اعلام کرد که شرکت قصد دارد «قویتر، متمرکزتر و سادهتر» شود و تمرکز را روی داراییها و پروژههای اصلی بگذارد. تحلیلگران نیز معتقدند که ادغام با گلنکور با این استراتژی همخوانی نداشت و سابقه ادغامهای بسیار بزرگ در صنعت معدن نشان داده که موفقیت طولانیمدت دشوار است.
ایده ادغام ریو تینتو و گلنکور ریشه در سالها تلاش گذشته دارد. نخستین بار در دهه گذشته، ایوان گلازنبرگ، مدیرعامل وقت گلنکور، این ادغام را هدف راهبردی شرکت خود قرار داد تا بزرگترین شرکت معدنی جهان با نفوذ گسترده در بازار فلزات و مواد معدنی شکل گیرد.
تلاشهایی در سالهای ۲۰۱۴ و مقاطع بعدی برای نزدیک کردن دو شرکت انجام شد، اما اختلاف در ارزشگذاری داراییها، ساختار مدیریتی و سهم هر طرف مانع از تحقق ادغام شد. با گذشت زمان، نیازهای اقتصادی دو شرکت بیشتر شد؛ گلنکور با کاهش تولید مس روبهرو بود و به دنبال تقویت سبد داراییهای خود بود، در حالی که ریو تینتو میخواست تنوعبخشی در فلزات و بازار مس ایجاد کند. همین انگیزهها مذاکرات جدید را در اوایل سال ۲۰۲۶ فعال کرد، اما اختلافات حلنشده باعث توقف این پروژه تاریخی شد.
